Tien over twee

Het was zondag en mijn vader was jarig, hij werd 66. De hele familie was er. We dronken koffie en we praatten over bruiloften, hypotheken en de vakantie.
    Opeens deed mijn vader de televisie aan.
    "Wat doe je?" vroeg mijn moeder. "Waarom doe je nú de televisie aan?"
    "Het is tien over twee," zijn mijn vader, alsof dat alles verklaarde. En toen hij onze vragende gezichten zag: "Buurman en Buurman komt ervoor."
    Mijn neefje van twee begon te glunderen. "Dat hebben wij op de iPad!"
    Op de televisie was de BZT-show ervoor. Twee jongens speelden een potje schaak met mensen die verkleed waren als een schaakstuk. Mijn vader keek er ongeduldig naar.
    "Is dit wel Nederland 3?" vroeg hij zich af.
    "Misschien komt het op Nederland 1," zei iemand.
    Mijn vader schudde zijn hoofd, maar keek voor de zekerheid toch. Op Nederland 1 was het er ook niet voor. Hij schakelde weer terug naar de BZT-show. Een vrouw verkleed als zwarte pion liep van het ene vakje naar het andere vakje. En toen een man verkleed als witte loper.
    De hele familie keek ernaar.
    "Wat een kleine vakjes," zei mijn moeder. "Ze passen er nauwelijks op."
    Mijn vader bladerde ondertussen in de tv-gids.
    "O wacht," zei hij. "Ik zie het al. Ik zat bij maandag te kijken."
    Teleurgesteld deed hij de televisie weer uit. Hij had zich er zo op verheugd en nu moest hij een hele dag wachten.
    "Je kunt alle afleveringen ook op YouTube bekijken," zei ik.
    "O ja?" vroeg hij verrast.
    "Ja tuurlijk," zei ik. "Gewoon even 'Buurman en Buurman' intypen en dan kun je er eentje uitkiezen.
    Hij keek me stralend aan. Die tip was misschien wel zijn mooiste verjaardagscadeau.

Momenteel

Bij The Voice of Holland was een meisje dat zei: "Ik ben momenteel 35 jaar."
     Er was iets met die zin, iets met dat woordje momenteel. Ik kon het niet echt fout rekenen, maar echt mooi was het ook niet.
     Mijn vriend T. kwam de volgende dag langs en ik wilde hem eens naar zijn mening vragen. Taal is zeg maar echt zijn ding.
     "Kijk je ook naar The Voice?" vroeg ik.
     Zijn wenkbrauwen gingen een stukje omhoog en zo keek hij me een tijdje aan. Ik had toen al spijt van mijn vraag. The Voice was blijkbaar niet echt zijn ding.
     "Noem mij eens één jongen," zei hij, "die vrijwillig naar The Voice kijkt."
     "Behalve ikzelf, bedoel je?" vroeg ik. Ik kon niet meer terug.
     Zijn wenkbrauwen gingen nog verder omhoog.
     "Ik kijk dat wel eens," gaf ik toe.
     Gelukkig kwam Wende toen net beneden en T. gaf haar een Kindersuprise-ei. Wende pakte het uit, we vergaten het gespreksonderwerp en zo kwam ik er nog redelijk goed vanaf. Maar over die zin kregen we het dus ook niet meer.
     's Avonds vroeg ik aan H. wat ze van momenteel 35 jaar vond en zij vond het wel fout.
     "Dat is alsof je zegt: ik ben nu 35 jaar, maar morgen zou dat wel eens heel anders kunnen zijn!"
     Later sprak ik T. op WhatsApp en ik vroeg hem alsnog naar zijn mening. Hij typte: "Wat ik daar vreemd aan vind is dat je iemand van 35 jaar een meisje noemt."
     Gelukkig kon ik niet zien hoe hoog zijn wenkbrauwen stonden.

Beau (2)

Het was maandagochtend en het kringgesprek met groep 3/4 ging natuurlijk over het afgelopen weekend - of iemand nog iets bijzonders heeft gedaan, vraag ik meestal. Niet veel reacties deze keer.
"Wie heeft er wel eens een Gezellig Avondje, met een glaasje fris en een bakje chips?" vroeg ik, omdat wij dat vroeger thuis altijd hadden. Meestal keken we naar de Mini Playbackshow met Henny Huisman, maar heel soms keken we naar dia's van vroeger, van toen we nog klein waren.
"Ja, wij," zei een meisje. "Dan mogen we wat cola en naar Hoelienemol kijken!"
"Naar Wie is de mol?"
"Nee, Hoel iene mol." Ze keek me aan alsof ik vreselijk ouderwets was, dat ik dat niet kende. "Dat is met een muur waar een gat in zit en daar moeten ze dan doorheen."
"O, dát!" zei ik. "Dat ken ik wel. Dat is lachen. En voor wie ben je dan; voor Beau of voor Gerard?"
"Voor Beau natuurlijk. Die is vet grappig!"

Beau

Ik was in de bibliotheek voor wat nieuwe boeken. Iemand op internet had geschreven dat ze het boek van Beau van Erven Dorens erg leuk vond. Ze gaf het zelfs vier sterren.
Ik dacht: Dat iemand meedoet aan Hole in the wall, wil nog niet zeggen dat hij geen goede boeken kan schrijven. Eerlijk gezegd moest ik wel vier seconden nadenken voordat ik wist dat ik bij de E moest zoeken.
Het boek was er nog en het was dikker dan ik had gedacht. Zozo, dacht ik, dat heb je knap gedaan, Beau. Alsof iemand die meedoet aan Hole in the wall alleen dunne boeken zou kunnen afleveren.
Het boek begon lang niet slecht, wel redelijk goed zelfs. Leuk voor Beau, vond ik, want ik had begrepen dat hij nogal wat tegenslagen had gehad bij het uitbrengen van zijn boek - beschuldigingen van plagiaat en zo.

's Avonds was Hole in the wall ervoor. Beau viel een paar keer in het water en kon daar zelf hartelijk om lachen.
"Vroeger wilde ik altijd schrijver worden," riep hij. "En zie mij nu eens meedoen aan deze belachelijke show!" Het is natuurlijk ook een soort houding die je moet aannemen. Ik had het boek nog lang niet uit, maar ik vond dat hij aardig geslaagd was.
Aan het einde van het programma kwam de megamuur - een muur die extra snel op je afkwam. Gerard Joling en nog wat anderen eindigden allemaal in het water en hadden daardoor ineens verloren.
"Krijgt Beau geen megamuur?" vroeg ik aan H., die ook mee zat te kijken.
"Nee, alleen het team dat de meeste punten had."
"Hoe weet jij dat nou weer?" Ik begon ineens te vermoeden dat ze dit elke week keek.
"Dat zéiden ze net."
Ik dacht dat het een programma was waarbij je niet hoefde op te letten, maar dat was dus een vergissing.

Sookie

Ik hou eigenlijk niet van de Gilmore Girls, omdat ze zo ontzettend snel praten dat het niet meer realistisch is. Maar goed, H. kijkt er graag naar en ik kijk dan soms per ongeluk wel eens een aflevering mee. Meestal identificeer ik me dan met Luke - die man met die stoppelbaard. Maar heus niet alleen om die stoppelbaard.
Deze keer ging het vooral over dat hotel.
Ik zei: "Die Sookie is eigenlijk best een knappe vrouw, maar ze is zo dik dat je dat bijna niet meer ziet."
H. zei niks. Ik denk dat ze een dialoog probeerde te volgen en daar al haar concentratie voor nodig had.
"Maar ik zie het wel," zei ik. "Sookie is best knap. Als ze lacht lijkt ze op Kirsten Dunst."
Daarna dacht ik even na over een grapje over Sookie en de achternaam van Kirsten Dunst, maar ik kon zo snel niks hilarisch bedenken. En ik wilde H. niet uit haar concentratie halen.
Later dacht ik: "Kirsten en Sookie lijken op elkaar, maar Kirsten is toch het dunst." Maar ja, toen was de aflevering allang afgelopen.