Niet bedoeld om op te eten

2011-06-24T21:39:00.003+02:00

Rekenen en taal.

Ik had het begin van de discussie niet gehoord, maar het ging over de prijs van twee produkten - hoeveel dat samen was.
"Nee ma," zei de dochter, terwijl ze de twee produkten in kwestie uit het karretje pakte, "want één vijfentwintig en één vijfenveertig is niet één vijfennegentig."
Ze rekende even.
"Dat is één vijfenzeventig."
Nu rekende de moeder even.
"Nee, dat klopt ook niet."
Ze rekenden samen en kwamen uit op één zeventig.
"Okee," zei de dochter, "we hadden het allebei fout, maar ik zat er dichterbij als jou!"

2011-06-03T18:32:00.007+02:00

Suiker.

We waren onderweg naar Utrecht en we haalden wat te drinken bij een tankstation - een cola en een cappuccino.
"Moet je zien wat er op mijn bekertje staat," zei H.
Er stond iets over koffiekracht: een koffie verkeerd was 35 kk, een cappuccino 55 kk en zo nog wat koffiesoorten. Een espresso was 90 kk.

Tot ongenoegen van veel mensen drink ik geen koffie. 'Drink je nou al eens koffie?' vragen ze soms, als ik op bezoek kom en er moet wat worden ingeschonken. Alsof het gewoon een kwestie van tijd is. Ik vind het gewoon smerig en dat zal wel altijd zo blijven.

Maar deze koffiekrachtthermometer gaf mij een nieuw inzicht.
"Misschien moet ik eens beginnen met een koffie verkeerd," zei ik tegen H. "Maar volgens mij is dat een beetje een wijvendrankje, of niet?"
"Ja, maar ja..." zei ze. Ze durfde haar zin niet af te maken.
"Wat wil je zeggen? Dat ik ook een wijf bén?"
"Ja, zei ze voorzichtig, "wat drinken betreft wel een beetje, ja. Ik bedoel: je doet ook suiker in je thee."
"Dat is toch niet zo raar?"
"Alleen kleine kinderen doen dat."
"Nietes."
"Noem eens één iemand die je kent die óók suiker in zijn thee doet."
Om even tijd te winnen zei ik dat ik er nooit zo op lette en ondertussen dacht ik heel hard na over alle familie en vrienden met wie ik wel eens thee dronk.
"Het viel me laatst wel op dat men het suikerpotje nooit bij de thee op tafel zet - ik moet er altijd om vragen."
"Precies!" zei H. triomfantelijk.
"Maar wacht! Mijn vader dronk vroeger ook suiker in zijn thee."
"Ja, maar ja..." zei H.

2011-05-28T19:47:00.002+02:00

Een verhaal.

Ik hielp mijn zusje met verhuizen. 's Ochtends bij het inladen vroeg ik per ongeluk: "Waar heb je dat kastje vandaan?"
"Dat is nog van oude pake geweest," zei ze. "Ik heb allemaal spullen met een verhaal," ging ze verder. "Die stoel is nog van oma geweest."
"Wat is dan het verhaal?" vroeg ik.
"Dat 'ie nog van oma is geweest," zei ze.
Bij elk ding dat voorbij kwam vertelde ze van wie het was geweest en dat al haar spullen een verhaal hadden. Behalve bij de spullen die overduidelijk van de IKEA kwamen - dan zei ze niks.
"Dat tafeltje is nog van opa geweest. Ik hou van meubels met een verhaal," zei ze nog een keer. Ik geloof dat ik nog één keer vroeg wat het verhaal dan was, maar veel langer dan het is van die-en-die geweest werden de verhalen niet.
's Middags bij het uitladen begon ze weer: "Dat is oude pake's kastje."
"Luister eens," zei ik, "dat heb je vanmorgen allemaal al verteld."
"Ja, maar toen stond R. er nog niet bij - hij wil dat misschien ook wel weten."
Vanaf dat moment vroegen we bij alles van wie het was geweest, ook bij verhuisdozen en zo. "Dit krukje, is dat nog van de IKEA geweest?"
"Jullie hebben de gek met mij," zei mijn zusje. "Maar ik hou gewoon van meubels met een verhaal."

2011-05-27T22:34:00.003+02:00

Eenzaam.

Ik geef toe dat ik pas een cd van Adele heb gedown... eh gekocht toen ze net in The Voice of Holland was geweest. Maar op die cd heb ik wel helemaal zelfstandig een geweldig pareltje ontdekt. Een lied op dat album, nummer 11 of 15 of zo, dat nog niemand kende en dat ze dus elke keer helemaal speciaal voor mij zong. Over dat ze haar grote liefde was kwijtgeraakt, maar maakt niet uit, ze vond wel weer eens zo iemand als hij. En dat zóng ze wel - maakt niet uit, en zo - maar je kon horen dat het haar wel degelijk iets uitmaakte. Prachtig gewoon, en ik luisterde er wekenlang naar.
Maar laatst liep ik in de supermarkt en toen klonk dat nummer ineens uit de boxen. Ik kromp ineen. 'Het zal toch niet?' dacht ik. 'Misschien is het een avontuurlijke deejay,' dacht ik ook nog, 'die niet alleen singles draait, maar ook willekeurige nummers van zomaar wat albums. Gewoon doorlopen. Waar liggen de rozijnen?'
Een paar dagen later, in diezelfde supermarkt, hoorde ik het nummer weer en toen de vrouw achter me bij de kassa het zelfs een beetje begon mee te zingen voelde ik me ineens heel erg eenzaam - het was een single geworden.
De eenzaamheid van het collectief, had een vage kennis dat eens heel mooi genoemd - ook al ging dat toen over fan zijn van Star Wars. En hoewel ik toen al precies begreep wat hij bedoelde, voelde ik het nu zelf voor het eerst.

2011-05-23T20:23:00.003+02:00

Terugsturen.

H. en ik zaten samen achter de computer. Aan de rechterkant van het beeldscherm verscheen een reclame van nutella, die adverteerde met 'een bordje met je eigen naam erop'. Ik loop voorop als het gaat om bordjes met je eigen naam erop. Of kommetjes, of wat dan ook.
Ik klikte op de advertentie en H. riep meteen: "O nee, hoor!"
H. loopt achteraan als het gaat om producten met je eigen naam erop.
"Wat is er?" vroeg ik.
"We nemen geen bordjes met onze eigen naam erop!"
"Waarom niet?"
"Wat is dat nou?" vroeg ze. En ze gaf ook meteen het antwoord. "Dat is niks."
"Het is een bordje!" zei ik. "Met je eigen naam erop."

In de supermarkt fotografeerde ik twee actiecodes achterop twee potten nutella - ik wilde natuurlijk niet meer geld kwijt zijn aan mijn bordjes dan strikt noodzakelijk - en ik voerde ze in op de website. Even betalen en mijn bordjes waren onderweg. Bij de veelgestelde vragen zocht ik op hoe lang het ongeveer ging duren. 'Hou rekening met een minimale levertijd van ongeveer 8 weken,' stond er.
Er stond ook een vraag bij die H. misschien zou kunnen interesseren: 'Ik vind het bord niet mooi, kan ik hem terugsturen?'
Ik schrok even, maar het antwoord was gelukkig: 'Helaas kun je de borden niet retourneren. Het spijt ons dat je teleurgesteld bent.'

2011-05-05T14:00:00.003+02:00

Sissyboy.

We hadden een mooi plekje op het terras en genoten van het zonnetje, toen er opeens een vrouw op het stel naast ons kwam afgelopen.
"Hallo," zei ze. "Ik heb een vraag."
Iedereen op het terras spitste zijn oren.
"Ik vind je jurkje zo mooi. Waar heb je het gekocht?" Er klonk wat gegniffel om ons heen en de man van het stel keek me geamuseerd aan. Even overwoog ik iets grappigs tegen de man te zeggen, terwijl zijn vriendin de vrouw te woord stond - gister nog voetbal gezien? - maar zo goed kenden we elkaar nou ook weer niet.
Enfin, het jurkje kwam uit de webwinkel van Sissyboy en de mevrouw verliet tevreden het terras.

De vrouw in de Sissyboy-jurk had trouwens een heel lekker broodje besteld, dat nu werd geserveerd.
"Dat broodje zou ik ook wel willen bestellen," fluisterde ik tegen H., "maar ik kan haar nu natuurlijk niet meer vragen hoe dat broodje heet."
"Waarom niet?"
"Omdat ze dan denkt dat ik een grap met haar uithaal," zei ik. "Of ze denkt: Wat ben ik cool - iedereen wil mij nadoen."
In die zin had die vrouw het met haar vraag wel een beetje voor mij verpest. Nu kon ik niet meer naar het broodje informeren zonder dat er een hele scene zou ontstaan.
Ik bestudeerde de kaart goed en bestelde maar wat ik dácht dat de vrouw in de Sissyboy-jurk ook had: een Bruschetta di Parma.
Dat bleek precies te zijn wat de man van het stel ook had.

2011-05-01T09:20:00.001+02:00

Nintendo DS.

"We moeten dat handelingsplan nog even evalueren," zei ik tegen een collega.
"Hee," zei een jongetje, "daar heb ik een spel over, op mijn Nintendo DS."
"Over handelingsplannen?" vroeg ik - dat leek me sterk.
"Nee, over Pokémon," zei hij. "Dan veranderen ze bijvoorbeeld van een Onix naar een Steelix. Dat heet evolueren."

2011-02-23T12:41:00.006+01:00

Kaasschaaf.

In de vakantie zouden H. en ik in het huis van mijn ouders gaan zitten, die dan zelf op wintersport gingen. We hadden van tevoren al verschillende keren gebeld, over de sleutel en over de vuilcontainer en zo, en nu belde mijn moeder weer.
"David....," zei ze met een lage stem - zo'n stem die iets verschrikkelijks aankondigt. "... we nemen de kaasschaaf mee."
Ik was er even stil van. Wat moest ik met die informatie?
"Dat méén je niet," zei ik. "Ik weet niet of we nu nog wel komen."
H. keek geschrokken op uit haar boek.
"Ik bedoel: dachten we eindelijk in een huis te gaan verblijven met een fatsoenlijke kaasschaaf... nemen jullie hem mee!"
H. keek al wat minder geschrokken en mijn moeder zei: "Nou ja, ik denk, ik zeg het maar even. In Oostenrijk heb ze geen fatsoenlijke kaasschaven."

In de auto, onderweg naar mijn ouders' huis, merkte ik voor de grap op dat we onze kaasschaaf toch nog vergeten waren mee te nemen.
"Waarom hebben je ouders trouwens maar één kaasschaaf?" vroeg H.
H. en ik komen uit redelijk gelijke gezinnen, maar de manier waarop we met kaasschaven omgaan, verschilt nogal.
"Omdat wij geleerd hebben dat je een kaasschaaf niet na elk plakje kaas in de afwasmachine hoeft te stoppen," zei ik.
Ik had van huis uit meegekregen om de kaasschaaf bij de kaas in de koelkast te bewaren, zodat je nooit hoeft te zoeken. H. had geleerd dat een kaasschaaf vies was als je hem gebruikt had en dat 'ie dus in de afwasmachine moest. Het had bij ons thuis al heel wat ergernis veroorzaakt.
H. pruttelde nog wat tegen en zei iets over een mes bij de chocopasta bewaren, maar verder was de autorit nog heel gezellig.
In de supermarkt bij mijn ouders in de buurt kochten we voor één keer plakken kaas in plaats van een homp.

Number

2011-01-15T19:15:00.001+01:00

Ik was bij de juwelier en een Engelssprekende klant voor mij wilde de batterijen van zijn horloge laten vernieuwen. De mevrouw van de juwelier zei in haar beste Engels dat dat ongeveer twee uurtjes ging duren. Ze vroeg om zijn telefoonnummer. De man moest zijn telefoon raadplegen. "Nobody remembers any phonenumbers these days," zei hij. "I don't even know my own number."
Maar de mevrouw van de juwelier was het daar niet mee eens.
"I know my number," zei ze. "I know it out of my head."

Kerstboom

2010-12-14T17:39:00.000+01:00

Bij de Gamma kocht ik een bijl. Geen kinderachtige bijl, want het was een verjaardagscadeau en diegene had al een kinderachtige bijl. Ik dacht: misschien wil hij wel eens een reusachtige bijl. Dus de bijl die ik bij de Gamma kocht was reusachtig. De steel was wel een meter lang en dat ijzeren hakgedeelte zou je ook prima als aambeeld kunnen gebruiken.

Daarna fietste ik naar de Tuinland voor een kerstboom. Ik was me ervan bewust hoe het zou lijken als ik met een enorme bijl in mijn hand zou vragen waar de kerstbomen waren. Daarom overwoog ik even om de bijl bij mijn fiets achter te laten, maar het was toch best wel een duur ding, dus ik nam hem gewoon mee.

Wat voor mensen kopen reusachtige bijlen? Houthakkers en seriemoordenaars. En ik leek niet op een houthakker. Daarom besloot ik de bijl zo nonchalant mogelijk beet te houden, alsof ik nauwelijks doorhad dat ik hem bij me droeg. Zodat andere mensen zouden denken: "Misschien is het een verjaardagscadeau."

De jongen bij de kerstbomen leek niet echt geïnteresseerd in mijn beschrijving van het soort boom dat ik zocht (met kluit, ongeveer zo hoog), maar keek de hele tijd naar de bijl.
"Deze bomen zijn al gereserveerd," zei hij zonder zijn ogen van de bijl te halen. "De verkoop is binnen."

Binnen kon ik gewoon zelf een boom uitzoeken en ermee naar de kassa lopen. Ik kwam precies tegelijk met een mevrouw bij kassa 4 aangelopen. Ze keek even naar de bijl in mijn karretje en zei: "Gaat u maar eerst, hoor."

Glas-in-lood

2010-12-11T17:38:00.000+01:00

Ik ging met de bovenbouw knutselen - ze mochten een glas-in-lood raam maken, maar dan van karton en vliegerpapier.
"Je mag zelf weten wat je ontwerpt," zei ik. "Het hoeft dus geen bijbelse voorstelling te zijn, zoals in een kerk, maar verzin iets wat je zelf leuk of interessant vindt. Een voetbal, een paardrijlaars of gewoon een smiley, of zo."
En, zoals altijd wanneer je voorbeelden geeft, maakte bijna iedereen een voetbal of een smiley.
Maar na een tijdje kwam Yfke naar me toe - altijd erg creatief en inventief.
"Wat vind je hiervan, mees?"
Ik bekeek haar ontwerp met hoge verwachtingen.
"Wat moeten al die langwerpige driehoekjes voorstellen?" vroeg ik.
"Dat zijn grassprietjes," zei ze.
"En waarom roept dat gras HELP HELP ?"
Yfke keek me trots aan.
"Dit, meester, is gras-in-nood-in-glas-in-lood."

Een sleutel met een varken eraan

2010-12-10T17:36:00.000+01:00

Er kwamen twee meisjes van een hogere groep de klas binnen.
"Heeft iemand een sleutel gevonden?"
Niemand in mijn klas reageerde.
"Hoe ziet hij eruit?" vroeg ik.
"Het is een fietssleutel met een varken eraan."
"Met een varken eraan?"
"Ja, een sleutelhanger in de vorm van een varkentje."
Nee, echt niemand had hem gevonden.

's Middags kwamen er weer twee meisjes de klas binnen, twee anderen.
"Heeft iemand een sleutel gevonden?"
Het leek me sterk dat twee andere meisjes voor dezelfde sleutel kwamen, maar voor de zekerheid vroeg ik: "Was het een fietssleutel met een varkentje eraan?"
Het meisje begon helemaal te stralen. "Jaah!" riep ze.
"Nee, die hebben we niet gevonden," zei ik.
Het deed me denken aan een of andere mop, maar het ging per ongeluk.

Voordringer

2010-12-07T17:36:00.000+01:00

Onze kat heeft speciaal voer nodig, dat ik steeds op een bepaalde tijd aan de balie van de dierenarts moet ophalen. Meestal ben ik de enige, maar nu stonden er al twee mensen te wachten - een wat oudere man en een jongedame. Ze stonden een beetje aan de zijkant, waardoor ik dacht dat ze ergens anders op wachtten - een hond die geopereerd werd of een röntgenfoto van een hamster.
Ik liep de twee mensen voorbij naar de balie toe.
"Hela, dat gaat zomaar niet!" zei de man boos. En tegen de jongedame: "Die denkt zomaar even eerst te kunnen gaan. Tsss."
"Wij staan hier al een tijdje te wachten, hoor," viel de jongedame hem bij.
Ik mompelde wat excuses, maar het hielp niet. Vooral de man bleef erg boos kijken.
Toen er eindelijk een assistente achter de balie verscheen, stapte de man resoluut naar voren.
"Ik kom het voer ophalen voor onze poes."
"Hoe heet uw poes?" vroeg de assistente.
De man keek met een korte hoofdbeweging opzij om te zien of ik ook meeluisterde en zei toen zachtjes: "Diedel."
Maar het was niet zacht genoeg - ik had het gehoord. De poes van de boze meneer heette Diedel.

Naar de overkant

2010-11-30T17:35:00.000+01:00

Toen ik eraan kwam fietsen waren de spoorbomen dicht, maar er was iets geks - ze waren al heel lang dicht. Er stond een lange sliert auto's te wachten en alle wachtende fietsers keken elkaar aan, zoals mensen elkaar soms aan kunnen kijken als ze zich geen raad weten met een situatie. Ik denk dat iedereen al minstens vijf minuten stond te wachten. Een paar dappere pubers glipten onder de spoorbomen door en staken gehaast de rails over.
Toen kwam er een soort monteur aangelopen - een man in een groene broek en een knalgele jas met een logo erop. Hij droeg een koffer waar wel eens wat gereedschap in kon zitten. Iedereen keek naar de man in de gele jas. Eindelijk, leken ze te denken. Maar de man ging gewoon bij de andere voetgangers staan wachten. Het logo op zijn jas was van Essent - hij had met deze storing helemaal niets te maken en wilde ook gewoon naar de overkant. Het was mooi om te zien hoe het langzaam tot de man doordrong dat zo'n honderd voetgangers, fietsers en automobilisten hoopvol in zijn richting keken. Een mevrouw zei iets tegen hem en hij haalde verontschuldigend zijn schouders op.
De spoorbomen gingen pas weer open toen er een paar minuten later een trein voorbij was gereden.

Twaalfhonderd

2010-11-29T17:34:00.000+01:00

"We gaan vanmiddag voor het eerst in de bibliotheek kijken," vertelde ik de kinderen. In onze school was een kleine bibliotheek geopend en we zouden een rondleiding krijgen.
"Hoeveel boeken staan daar?" wilde Marcel weten.
Ik was al eens wezen kijken en probeerde in mijn hoofd een ruwe schatting te maken, maar de kinderen riepen er allemaal getallen doorheen.
"Honderd?"
"Tweehonderd?"
"Nee," zei ik, "ik denk wel meer dan duizend." Maar mijn kinderen snappen nog niks van zulke grote getallen.
"Nee, niet duizend!" riep Marcel, die dat wel een heel groot getal vond.
"Nou, ik denk het wel, hoor," zei ik.
"Dat geloof ik niet!"
's Middags in de bibliotheek, toen de mevrouw van de bibliotheek was uitgepraat en vroeg of er nog vragen waren, vroeg Marcel natuurlijk: "Hoeveel boeken staan hier?"
Dat wist de mevrouw van de bibliotheek precies. "Wel meer dan twaalfhonderd!"
"Ha haa!" riep Marcel en hij keek me triomfantelijk aan. "Ik zei toch dat het er niet meer dan duizend waren?"
Een paar bovenbouwers legden Marcel fijntjes uit hoe het nu precies zat met die grote getallen.

Iedereen mocht nog even wat rondneuzen in de boeken voordat we weer terug naar de klas gingen. Ik zag een groot Waar is Wally-boek en ging er eens goed voor zitten. Annika kwam naast me zitten.
"Help je even mee om Wally te zoeken?" vroeg ik. Ze zocht mee.
We staarden samen drie minuten naar een bladzijde vól met allerlei poppetjes. Toen vroeg Annika: "Hoe ziet Wally er eigenlijk uit?"

Golden Retriever

2010-11-28T17:32:00.000+01:00

Ik was begonnen in een boek dat H. voor haar verjaardag had gekregen, maar het kon me nog niet echt boeien.
"Ik twijfel een beetje of ik zal doorzetten in dit boek," zei ik.
H. keek even op vanuit haar boek, maar ging toen weer verder met lezen.
"Ik bedoel: er zit geen vaart in en het is ook nog eens van dat oubollige taalgebruik."
Ik deed er een boekenlegger tussen en keek even vanaf de bovenkant om te zien hoever ik al was. Nog niet zover.
"En op de voorkant staat een foto van een Dalmatiër, maar in het boek staat soms zoiets als '...zijn goudgele vacht...', dus ik denk dat het eigenlijk over een Golden Retriever gaat."
"Wat maakt dat nou uit?" vroeg H., zonder op te kijken uit haar boek.
"Dat is toch irritant? Dan denk je van tevoren dat het over een Dalmatiër gaat en dan zie je ook de hele tijd een Dalmatiër voor je tijdens het lezen, maar dan staat er ineens iets over een goudgele vacht en dan moet je je beeld weer helemaal bijstellen."
Dat vond ze maar autistisch van mij. Maar ik vind dat wanneer je over de omslag van een boek mag beslissen, dat je dan ook best een klein beetje rekening mag houden met de inhoud van dat boek.
"In Israël is dit een gevierd schrijver," zei ik. "Misschien is er iets misgegaan bij de vertaling."
Nu keek H. eindelijk op van haar boek. "Wat zit je nou toch de hele tijd te zeuren, man? Als je er niks aan vindt, leg je het toch weg?"
Misschien was dat het duwtje dat ik nodig had. Ik legde het boek weg.

Paren

2010-11-27T19:06:00.000+01:00

Toen groep 3 het woordje vis leerde, kregen we twee goudvissen in de klas, die na democratisch overleg Bluppie en Bloepie werden genoemd. Toen de kinderen uit een andere klas dat zagen wilden zij ook een huisdier in de klas en vandaag kregen ze die ook eindelijk: twee heuse schildpadden - Sammie en Emmie.
"Heeft groep 7 vandaag schildpad geleerd?" vroeg een meisje uit mijn klas.

"Gelukkig kunnen ze geen kinderen krijgen," zei Justin, uit groep 7.
"O, zijn het dan twee mannetjes of twee vrouwtjes?" vroeg ik.
"Nee, het zijn wel een mannetje en een vrouwtje, maar toch kunnen ze geen kinderen krijgen."
"Hoezo niet?"
"Nou...," begon Justin en hij zocht zichtbaar naar de juiste woorden om dit eens netjes aan een meester uit te leggen. "Ze hebben niet echt een geschikt plekje om te paren."
"O nee?"
"Kijk, in het water lukt dat niet zo goed en die steen waar ze op kunnen zitten, die is ook niet, eh... die is ook niet echt romantisch."

Beau (2)

2010-11-24T19:05:00.000+01:00

Het was maandagochtend en het kringgesprek met groep 3/4 ging natuurlijk over het afgelopen weekend - of iemand nog iets bijzonders heeft gedaan, vraag ik meestal. Niet veel reacties deze keer.
"Wie heeft er wel eens een Gezellig Avondje, met een glaasje fris en een bakje chips?" vroeg ik, omdat wij dat vroeger thuis altijd hadden. Meestal keken we naar de Mini Playbackshow met Henny Huisman, maar heel soms keken we naar dia's van vroeger, van toen we nog klein waren.
"Ja, wij," zei een meisje. "Dan mogen we wat cola en naar Hoelienemol kijken!"
"Naar Wie is de mol?"
"Nee, Hoel iene mol." Ze keek me aan alsof ik vreselijk ouderwets was, dat ik dat niet kende. "Dat is met een muur waar een gat in zit en daar moeten ze dan doorheen."
"O, dát!" zei ik. "Dat ken ik wel. Dat is lachen. En voor wie ben je dan; voor Beau of voor Gerard?"
"Voor Beau natuurlijk. Die is vet grappig!"

Beau

2010-11-23T19:02:00.000+01:00

Ik was in de bibliotheek voor wat nieuwe boeken. Iemand op internet had geschreven dat ze het boek van Beau van Erven Dorens erg leuk vond. Ze gaf het zelfs vier sterren.
Ik dacht: Dat iemand meedoet aan Hole in the wall, wil nog niet zeggen dat hij geen goede boeken kan schrijven. Eerlijk gezegd moest ik wel vier seconden nadenken voordat ik wist dat ik bij de E moest zoeken.
Het boek was er nog en het was dikker dan ik had gedacht. Zozo, dacht ik, dat heb je knap gedaan, Beau. Alsof iemand die meedoet aan Hole in the wall alleen dunne boeken zou kunnen afleveren.
Het boek begon lang niet slecht, wel redelijk goed zelfs. Leuk voor Beau, vond ik, want ik had begrepen dat hij nogal wat tegenslagen had gehad bij het uitbrengen van zijn boek - beschuldigingen van plagiaat en zo.

's Avonds was Hole in the wall ervoor. Beau viel een paar keer in het water en kon daar zelf hartelijk om lachen.
"Vroeger wilde ik altijd schrijver worden," riep hij. "En zie mij nu eens meedoen aan deze belachelijke show!" Het is natuurlijk ook een soort houding die je moet aannemen. Ik had het boek nog lang niet uit, maar ik vond dat hij aardig geslaagd was.
Aan het einde van het programma kwam de megamuur - een muur die extra snel op je afkwam. Gerard Joling en nog wat anderen eindigden allemaal in het water en hadden daardoor ineens verloren.
"Krijgt Beau geen megamuur?" vroeg ik aan H., die ook mee zat te kijken.
"Nee, alleen het team dat de meeste punten had."
"Hoe weet jij dat nou weer?" Ik begon ineens te vermoeden dat ze dit elke week keek.
"Dat zéiden ze net."
Ik dacht dat het een programma was waarbij je niet hoefde op te letten, maar dat was dus een vergissing.

Onderhandelaar

2010-11-22T19:01:00.000+01:00

Op de rommelmarkt zag ik een leuk puzzeltje liggen op het kleed van een schattig meisje. Er zat een sticker met 0,20 opgeplakt.
"Wat een ontzettend mooie puzzel!" zei ik. "Hoeveel kost die?"
Dat vroeg ik voor de vorm, zodat het meisje twintig cent kon zeggen en dat ik dan dat is niet duur voor zo'n mooie puzzel kon zeggen.
Maar het meisje zag wel hoe enthousiast ik over de puzzel was en zei: "Vijftig cent."
"O, maar op de sticker staat twintig cent," zei ik.
"Ja, maar hij is eigenlijk vijftig cent," zei het meisje. "Dat stickertje klopt niet."

Dus ik betaalde haar vijftig cent. De meeste mensen kunnen afdingen tot wel de helft van de vraagprijs, maar ik betaalde twee-en-een-half keer de vraagprijs. Wat ben ik toch een waardeloze onderhandelaar.

Overhemd

2010-11-20T19:00:00.000+01:00

Ik had een nieuw overhemd nodig, want er zat een trouwerij aan te komen. H. had een leuke gevonden op de website van H&M - paars met een leuk motiefje.

Het was druk in de mannen-H&M, ook opvallend veel vrouwen. Ik liep alle rekken en planken bij langs, maar ik kon het paarse overhemd met het leuke motiefje nergens vinden - zoiets had ik al verwacht.
Ik vroeg aan een verkoper waar ik het overhemd kon vinden.
"Van welk merk is het?" vroeg hij.
Dat vond ik een vreemde vraag. "Van H&M," zei ik.
"Ja, maar heb je het labeltje ook gelezen?"
"Nee, zover heb ik niet ingezoomd," zei ik. "Er stond wel nieuw! bij."
De verkoper zei dat hij wel even rond zou gaan lopen om te zoeken. Dat had ik ook al gedaan, dus ik bleef maar even wachten waar ik stond.

Een vrouw die in de buurt stond belde met haar man.
"Heb jij nou maat 32 of maat 33 van broeken?" vroeg ze.
De man zei iets terug, waarna de vrouw zei: "Nee, de buurman, nou goed?"

De verkoper riep ergens vanuit de winkel: "Lange mouwen of korte mouwen?"
Ik hou niet van roepen door een volle winkel, maar ja, er werd mij iets gevraagd, dus ik riep: "Lange!"
De man zocht verder.
"We hebben niet altijd alles wat op de site staat, hoor!" riep hij, nu vanuit een andere hoek. Een paar winkelende mensen keken mij aan. Ik vond dat ze alweer veel te veel over mij wisten. Dat ik een overhemd met lange mouwen zocht en dat ik research deed op internet.
"Wat voor motiefje is het?" riep hij.
Nu was het mooi geweest; ik liep naar hem toe. Ik wilde niet dat iedereen ook nog wist dat ik het woord paisley kende.

Mobieltje

2010-11-19T18:59:00.000+01:00

Twee jongens uit groep 7 kwamen na de pauze wat later binnen dan de rest. De één huilde, de ander lachte vilein. De lachende jongen had bovendien een mobieltje in zijn hand. Aan de huilende jongen te zien was dat mobieltje even daarvoor nog van hem geweest.
"Hoe kom je aan dat mobieltje?" vroeg ik.
"Gewonnen," zei hij met een grote grijns.
Ik keek vragend naar de huilende jongen. Die knikte.
"Hoezo gewonnen?" vroeg ik.
"Met knikkeren."

De ene jongen had al zijn knikkers verloren en toen had hij zijn mobieltje maar ingezet. Wel tegen een hele mooie knikker - zo'n geval ter grootte van een tennisbal. Dat potje had hij natuurlijk verloren, want over iemand die al zijn knikkers al verloren heeft kun je veel zeggen, maar niet dat hij goed kan knikkeren.

In het educatieve gesprekje dat ik na schooltijd met de jongens voerde, spraken we af dat de ongelukkige jongen zijn telefoon terugkreeg en dat die een mooie knikker voor de ander zou kopen. Een héél mooie knikker.
"Eentje van zestig euro?" vroeg hij bezorgd.
"Nee, dat hoeft niet," zei ik, "maar wel eentje waar hij heel blij mee is."
Ik vroeg of hij er niet aan gedacht had dat hij zijn mobieltje wel eens kon verliezen.
"Nee," zei hij, "ik dacht alleen maar aan die knikker die ik wilde hebben."

Uberhaupt

2010-11-18T18:58:00.000+01:00

We hadden het over onze boekenlijst op de middelbare school. Ik had daar een vijf voor - iets dat me nog steeds dwarszit.
"En hoe ging Engels bij jou?" vroeg H.
Ik zei dat ik me daar niet veel van kon herinneren.
"Ik weet helemaal niks meer van Duits," zei ze.
"Bedoel je dat je helemaal niks meer van je boekenlijst van Duits weet?" vroeg ik.
"Nee, uberhaupt van Duits," zei ze.

Bijna vijf uur

2010-11-17T18:58:00.000+01:00

Ik was een potje aan het tennissen met R. - dat is een nieuwe hobby van ons. We zijn niet lid van een vereniging, maar we maken dankbaar gebruik van de openbare tennisbanen in de stad.
Het stond 2-1 of zoiets - we waren net begonnen. Er kwam een jongen van een jaar of veertien langsgelopen, die zijn hond aan het uitlaten was. Hij zag er op het eerste gezicht een beetje verstandelijk gehandicapt uit. Die jongen bedoel ik - aan die hond was niets te zien, die keek hooguit een beetje gemeen.
De jongen haalde een sleutelbos uit zijn zak en kwam de tennisbaan opgelopen. Misschien wil hij een tennisbal voor zijn hond, dacht ik nog.
"Heren," zei hij, "het is bijna vijf uur."
We keken hem niet-begrijpend aan.
"Jullie hebben nog twee minuten en dan gaat het hek op slot."
Ik dacht dat hij een grap maakte, maar hij leek me niet in staat om een grap te bedenken, laat staan om hem uit te voeren.
"Je neemt ons toch niet in het ootje, he?" vroeg ik.
"Er hoort hier een bordje te hangen, maar dat is zeker weggehaald," zei hij.
"Dus je gaat ons nu insluiten?"
"Niet als jullie binnen twee minuten weg zijn." Hij keek op zijn horloge - het was menens.
We zeiden dat we gewoon door gingen spelen en dat we na afloop wel over het hek zouden klimmen, maar zo werkte dat niet. "Regels zijn regels," zei hij zelfs.
Verbouwereerd begonnen we onze ballen te verzamelen. Het joch keek nog even toe en terwijl we naar onze ballenkokers liepen, riep hij alsnog: "Geintje!"
Al met al was het een redelijk surrealistische ervaring. We waren sportief: we zeiden dat het een goeie grap was en we prezen zijn acteerprestatie. "Daar moet je wat mee doen."
Maar toen hij met zijn hond uit het zicht was verdwenen, baalden we dat we erin waren getrapt.
"Hij heeft 'm vast niet zelf bedacht," probeerden we onszelf te troosten.

Meenemen is meenemen

2010-11-16T18:57:00.000+01:00

We hadden allebei best wel zin in wat en we waren in de buurt van Granny's - een zaakje waar je lekkere appeltaart kunt eten. Aan de buitenkant van dat zaakje was een soort loket.
"Wij hebben allebei zin in heel veel appeltaart," zei R. tegen de mevrouw aan de andere kant van dat loket. We wisten toen nog niet dat het ingewikkeld ging worden, maar het is altijd goed om te beginnen met de feiten - we hadden zin in heel veel appeltaart.
"Allebei een punt?" vroeg de vrouw.
We zeiden dat we wel twee punten per persoon lustten.
"Of kunnen we dan beter een hele taart to go kopen?" vroeg ik. Dat klonk een beetje McDrive-achtig, maar ik wist toevallig dat dat kon.
De vrouw knikte - dat was goedkoper.
"Maar we willen hem wel graag hier op het terras opeten, dus kunt u hem alvast in vier stukken snijden?" vroeg R.
Nu keek de vrouw een beetje verward. "Jullie wilden hem toch meenemen?"
"Ja," zei R., "mee naar het terras."
Maar dat was niet de bedoeling. Meenemen was meenemen. Dan mocht de taart niet meer in de buurt van Granny's te zien zijn.
"En als we ieder twee punten kopen, dan mag het wel?" vroeg ik.
Ze knikte. "Maar dan is het duurder."
Ze wees ons op een bankje bij de kerk, waar we hem op konden eten - eigenlijk nog heel dicht bij het terras.
We wilden de blueberry appeltaart, maar die was uitverkocht. Iets wat haar duidelijk geirriteerder maakte dan ons. Ze vond dat we erg moeilijk deden, dat zag ik aan haar gezicht.
R. wilde er graag koffie bij en ik nam een cola. Ze zette zo'n halveliter-fles cola voor me neer, maar ik zag dat ze ook van die kleinere glazen flesjes hadden - zo'n halve liter krijg ik nooit op.
"Zou ik zo'n klein flesje mogen?" vroeg ik.
"Nee," zei de vrouw, "die zijn van glas. Die krijg je niet mee."
"Wat een vreemde regels hebben jullie," zei ik. Maar de vrouw was daar niet erg van onder de indruk.
Ik vond het heel dapper van mezelf dat ik haar nog om een plastic bekertje durfde te vragen. Die wilde ze wel geven. Over plastic bekertjes hadden ze geen regel.

Grote ogen

2010-11-15T18:57:00.000+01:00

Soms koop ik wat nieuwe stickertjes, om de moraal wat op te krikken. In de rekenschriften had ik hier en daar al zo'n nieuw stickertje uitgedeeld.
"Meester, heb je nog andere nieuwe stickertjes?" vroeg een meisje. "Ik heb nu een prinsesje met belachelijk grote ogen."
"Dat is geen prinsesje," zei ik. "Dat is een Powerpuff Girl."

Shit

2010-11-14T18:56:00.000+01:00

Zo vlak na 4 en 5 mei zijn de jongens vaak extra oorlogszuchtig. De opdracht was een maquette te maken van een verkeerssituatie - een kruispunt of een rotonde.
"Mag je ook doen dat er een tank op de weg rijdt?" vroeg iemand. Dat leek me geen bezwaar.
Maar toen ik later ging kijken, waren er maar liefst drie tanks gericht op een uitgeknipt mannetje met een snorretje die zijn ene arm de lucht in stak. Ze hadden ook een praatwolkje aan zijn hoofd geplakt, waar 'chit' op stond.
"Shit schrijf je anders," zei ik. En dat ik het niet zo netjes vond.
Ze haalden het praatwolkje weg.
"Bovendien lijkt dat poppetje verdacht veel op Hitler," zei ik.
De jongens grijnsden.
"Omdat hij een snor heeft?" vroeg er eentje. Ik knikte.
"Maar het is zomaar iemand uit het leger," zei hij. "Mensen in het leger hebben meestal een snor."
Daar had hij helemaal gelijk in. Wat is dat toch met die mannen in het leger? En ook bij de politie trouwens.
"Maar die arm dan?" vroeg ik.
"Hij groet gewoon iemand die hij in de verte ziet."

De Naald

2010-11-13T18:52:00.000+01:00

Mijn goede vriend D. kwam weer eens langs en ik vroeg of hij een eierkoek wilde. Hij keek me glazig aan.
"Een eierkoek?"
"Ja, zo'n koek die Sonja Bakker goedkeurt," zei ik. Ook al is dat de allerlaatste reden waarom ik zelf eierkoeken eet. Hij wilde er weleens eentje proberen, want als het van Sonja mocht, dan was het goed.
Om het effect van de eierkoeken teniet te doen, aten we later bij de MacDonald’s. In plaats van onze hamburgers, kregen we zo’n kartonnen bekertje met een groen ballonnetje. Dat betekende dat iemand de hamburgers later bij ons tafeltje zou komen brengen, maar dat had D. niet helemaal door. Hij keek weer een beetje glazig, nu naar het ballonnetje – wat eten betreft kan hij soms behoorlijk glazig kijken.
"Ben je nog nooit bij een MacDonald's geweest?" vroeg ik. Eigenlijk was het een schande dat ik precies wist wat zo'n ballonnetje betekende.
Later ruilde iemand inderdaad ons groene ballonnetje om voor twee hamburgers. Nu keek D. een beetje teleurgesteld.
"Ik dacht dat we die ballon mochten houden," zei hij. Hij biechtte ook op dat hij wel een beetje met zijn figuur bezig was.
Hij zei: "Zie je niet hoe gespierd ik ben? Ik ben een soort gespierde naald geworden. Ze noemen me ook wel eens De Naald."
"O ja?" zei ik.
"Nou, eigenlijk niet, maar ik probeer dat er een beetje in te krijgen - dat iedereen mij De Naald gaat noemen."
Ik nam nog wat slokjes van mijn milkshake. Zoiets verbaasde me niks. Ik moest hem tot nu toe altijd The Main Man noemen. Dan noemde hij mij The Second Main Man. Ik heb me altijd afgevraagd of dat taalkundig wel correct was.
"Het moet een begrip worden," ging hij verder. "Dat als ik op een feestje kom, dat ze dan zeggen: O, ben jij De Naald? Tsjonge."
Ik vroeg of het hem niet een beetje deed denken aan de hobby van oude omaatjes, maar hij zei: "Het is maar net hoe je het brengt."
Hij ging nog een tijdje verder over zijn nieuwe naam, maar gelukkig hadden we kaartjes voor de film. We zagen Iron Man, een nieuwe superhelden-film.
Na afloop zei D.: "Misschien moet ik ook maar een superheld worden."
"The Needle?" vroeg ik.
"Ja!" zei hij. "Met een grote N op mijn borst. En dan moet er ook een website komen. Zou theneedle.com al bestaan?"
"Vast wel," zei ik. "Waarschijnlijk van een naaiwinkeltje ergens in Engeland."

Sookie

2010-11-12T20:11:00.000+01:00

Ik hou eigenlijk niet van de Gilmore Girls, omdat ze zo ontzettend snel praten dat het niet meer realistisch is. Maar goed, H. kijkt er graag naar en ik kijk dan soms per ongeluk wel eens een aflevering mee. Meestal identificeer ik me dan met Luke - die man met die stoppelbaard. Maar heus niet alleen om die stoppelbaard.
Deze keer ging het vooral over dat hotel.
Ik zei: "Die Sookie is eigenlijk best een knappe vrouw, maar ze is zo dik dat je dat bijna niet meer ziet."
H. zei niks. Ik denk dat ze een dialoog probeerde te volgen en daar al haar concentratie voor nodig had.
"Maar ik zie het wel," zei ik. "Sookie is best knap. Als ze lacht lijkt ze op Kirsten Dunst."
Daarna dacht ik even na over een grapje over Sookie en de achternaam van Kirsten Dunst, maar ik kon zo snel niks hilarisch bedenken. En ik wilde H. niet uit haar concentratie halen.
Later dacht ik: "Kirsten en Sookie lijken op elkaar, maar Kirsten is toch het dunst." Maar ja, toen was de aflevering allang afgelopen.

Spijker

2010-10-12T20:08:00.000+02:00

Ik moest nog even iets ophalen uit ons oude huis. Dat huis was helemaal leeg, behalve dan wat ik moest ophalen en een plank met een roestige spijker erin. En daar ging ik precies keihard instaan. De spijker ging door mijn zool en een heel eind mijn voet in. Ik trok de plank van mijn voet af en ik ging er maar even bij liggen. Ik lag op mijn rug in een compleet leeg huis en ik kan er niks aan doen, maar ik moest even aan Jezus denken.
Terwijl ik daar lag, belde mijn moeder. Hoe het met me ging en of ik ook op het feest van mijn grootouders ging komen.

Op de eerste hulp kwam soms een brancard voorbij en ik voelde me behoorlijk knullig. Gelukkig zat de wachtkamer vol met mensen aan wie je ook niet precies kon zien wat er aan de hand was. Behalve een hele dikke mevrouw, die nog maar net in haar stoeltje paste - zij zat met haar pink omhoog. Doordat ze zelf zo ontzettend groot was, leek die pink een nog kleiner onderdeeltje van haar lichaam dan het eigenlijk al was. En dat leek gelukkig ook best knullig.
De televisie stond aan en "wegmisbruikers" was ervoor. Een jongen zei in een soort babbelbox dat hij vrouwen een gevaar op de weg vond. Iedereen in de wachtkamer grinnikte, wat heel vreemd klonk, omdat niemand elkaar kende en het verder helemaal stil was.

Toen ik aan de beurt was, moest ik in een hokje gaan liggen. Ik zag dat er in het hokje naast mij een man zat met zijn beide polsen in het verband.
Op de bal van mijn voet was alleen een roestbruine stip te zien, maar toch werd ik geholpen door vijf mensen: een mevrouw die het schoonmaakte met alcohol, een arts die een foto wilde laten maken en mij een antibioticakuur voorschreef, een assistent van die arts die steeds knikte, een verpleger die een verband om mijn hele voet deed, inclusief enkel en een rontgenfotograaf.
Tegen al deze mensen zei ik: "Sorry, maar mijn voet ruikt wel een beetje onfris." Dat kwam niet door die spijker, of zoiets - mijn voeten ruiken altijd een beetje onfris. Ze zeiden allevijf dat ze wel wat gewend waren.
Ik moest weer even in het hokje op die rontgenfoto's wachten. Naast mij hoorde ik: "De psychiater wil u straks nog even spreken."

Ik was eigenlijk alleen voor een tetanusprik gekomen, maar drie uren later strompelde ik weg zonder tetanusprik (mijn vorige was nog geldig), maar met zo'n mooi blauw slofje.

Kamperfoelie

2010-09-23T20:06:00.000+02:00

A. kwam kijken in ons nieuwe huis. Ze liep met haar jas nog aan mijn zelfgemaakte tafel en boekenkast straal voorbij.
"Eens kijken, wat hebben we hier," zei ze, en ze liep de tuin in. Hier had ik nog niks aan gedaan, behalve wat bouwafval neergooien en mijn verfkwast uitschudden. Toch begon A. mij ongevraagd allerlei kritiek te geven. Nou ja, ze bedoelde het misschien als advies, maar het klonk als kritiek.
"Deze kamperfoelie is die hele appelboom aan het opeten. Hij wurgt hem gewoon, zie je wel? Daar moet je wat aan doen." Het klonk als: waarom heb je daar nog niks aan gedaan?
"Hmm," zei ik, en ik hoopte dat het leek alsof ik echt van plan was er iets aan te gaan doen, maar ik denk dat ze mij wel door had. Daarom bood ze aan om er de komende herfst zelf maar wat aan te komen doen.
A. kent mij goed. Wat mij betreft eet die kamperfoelie de hele tuin op.
"Waarom vermoorden kamperfoelies andere planten?" vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. "Kijk, dat is een roos."
Ik heb niet veel verstand van planten, maar dat dat een roos was, dat wist ik nog wel.
"Die kamperfoelie begint ook al aan die roos - daar moet je om denken, hoor."
Ik vond kamperfoelies gemeen en ik begon me af te vragen waarom mensen een kamperfoelie in een tuincentrum kopen en in hun tuin planten. Ik vroeg dat ook aan A. Ze zei dat die in de zomer heel lekker ruiken - of dat ze heel mooi bloeien, dat ben ik vergeten. Ze was alweer verder gegaan met haar rondje door de tuin. Ze wees bijna alle bomen en planten aan. "Dat is een hazelaar..."
Er waren voor haar al drie mensen geweest die zo'n rondje door onze tuin hadden gemaakt, dus dat van die hazelaar wist ik inmiddels wel, maar dat zei ik maar niet.
Eenmaal binnen wist ze me nog te vertellen dat ik mijn boekenkast van MDF had gemaakt.

Het midden van het menu

2010-09-13T20:09:00.000+02:00

Ik was ontzettend blij met mijn... ehm, onze nieuwe iPod-speaker en ik wilde graag dat H. er ook blij mee was. Daarom zei ik: "Acda & De Munnik mogen ook op mijn iPod. Dan kun je daar naar luisteren als ik er niet ben."
"Echt?" vroeg ze. Dat vond ze - wel een klein beetje terecht - ongelofelijk.
"Ja, maar dan noem ik ze wel Munnik & De Acda," zei ik, "want ik wil absoluut niet dat die lui bovenaan in het menu komen te staan, zelfs nog voor Air en Amy Winehouse."
Dat vond ze wel prima.
Maar toen ik de cd had geupload vond ik het midden van het menu eigenlijk nog veel te hoog.
"Ik heb ze toch nog net iets anders genoemd," zei ik tegen H., en ik liet haar het menu zien.
"Zakda & De Frunnik," las ze hardop. "Waarom niet gewoon Zakda & De Munnik? Dan staan ze toch ook onderaan?"
"Ja," zei ik, "maar dat zou niet eerlijk zijn tegenover Acda."

George Peppard

2010-09-10T20:05:00.000+02:00

Zes jongens uit mijn klas spelen in de pauze altijd A-teampje. Vier zijn het A-team en twee zijn colonel Decker - de man die altijd achter hen aanzit. Niemand wil graag Face spelen, dat is in al die jaren nog niet veranderd, maar ook Hannibal is niet zo populair - dat verbaasde me.
"Hannibal is eigenlijk maar een sukkel," zei M.
Ik wilde daar wat van zeggen, want in mijn tijd stond hij nog hoog in aanzien, maar ik hield me stil.
"Mijn vader zei dat de man die Hannibal speelt overleden is," zei L.
"O?" zei M. Daar was hij wel even stil van. "Maar in de aflevering van eergisteren speelde hij nog gewoon mee."
"Ja logisch," zei L., "want dat was nog een oude aflevering."

Je kon er een draaimolen of een poppenkast kopen

2010-09-09T20:01:00.000+02:00

Het was vrijdagmiddag en ze mochten een spel meenemen om in de klas te spelen. Ik had gezegd: “Doe maar een klein spelletje, zoals een pakje kaarten of Pim Pam Pet, of zo.” Maar die spelletjes bestaan tegenwoordig zeker niet meer, want ze kwamen met enorme dozen aanzetten. Twee kinderen speelden Stratego en ik keek even toe. Ze liepen gewoon door die twee plassen met water in het midden. Hún soldaten konden zwemmen, zeiden ze, toen ik ernaar vroeg. En bij een ontmoeting tussen twee poppetjes gebruikten ze getallen in plaats van de rangen. Dat ging zo:
“Wat is dat?”
“Een acht.”
“O, ik ben een vijf.”
“Dan heb ik gewonnen.”
Ik vroeg hoe ze aan die getallen kwamen.
“Die staan op de doos,” zeiden ze.
Dat klopte.
Bij het plaatje van een verkenner stond een 8 en bij de mineur stond een 5. Dat
betekende dat er voor elk team acht verkenners in het spel waren en vijf mineurs.
Ik probeerde ze dat uit te leggen, daar ben ik tenslotte voor, maar ze zeiden: “Nou,
wij spelen het nu zo.”
Ik liep naar het groepje dat Monopoly Junior speelde.
Dat werkt niet met straten, maar het speelt zich af op een kermis. Je kunt dan bijvoorbeeld een draaimolen of een poppenkast kopen. Erg goedkoop trouwens – voor twee euro heb je al een waterfiets.
Ze waren al tien minuten bezig, toen
ik vroeg: “Zitten er geen geldbriefjes bij dit spel?”
“O, jaaah!” riep het meisje dat het spel had meegebracht. “Dat ben ik vergeten uit te delen.”
Ze begonnen maar even overnieuw – nu mét geld.
“O nee! Hij haalt mij in!” zei een
jongen toen iemand anders zes gooide.
Het klinkt misschien betweterig, maar ik legde uit dat het geen race naar de finish was, maar dat het erom ging wie het meeste geld bij elkaar spaarde.
Maar ze hoorden het niet, want twee spelertjes hadden ruzie om geld. Iemand wilde met een briefje van twee en een briefje van één betalen, terwijl de ander liever een briefje van drie kreeg.
“Je mag zelf weten hoe je betaalt,” zei ik. “Als je twee bananen koopt bij de groenteman, zegt hij ook niet dat hij persé een twee-euro-munt wil, in plaats van twee losse euro’s.”
Nu lagen ze ineens helemaal dubbel van het lachen, terwijl ik het zelf wel een redelijk mooie vergelijking vond. Misschien kwam het door het woord bananen. Of
misschien vonden ze twee euro belachelijk duur. Ze dachten waarschijnlijk: “Daar
kan ik ook een waterfiets voor krijgen.”

Frisje

2010-06-11T19:59:00.000+02:00

Als het 's avonds regende, speelden we Scrabble in de tent.
"Ik kan bijna Beyoncé leggen," zei ik. "Ik kom net een N tekort." Maar eigennamen mogen niet - dat weet ik heus wel.
Een beurt later had ik de letters voor dictee, maar ik kon het nergens aanleggen.
"Je hoeft niet steeds te zeggen wat je bijna kunt, hoor," vond H.
Ik legde frisje neer.
"Wat is nou weer frisje?" vroeg ze.
"Gewoon," zei ik. "Een frisje, dat kun je drinken."
Eerder al moest ik van haar aften goedkeuren - daar had ik nog nooit van gehoord. "Dat zijn blaasjes in je mond."
"Nou vooruit dan maar," had ik gezegd. "Ik geloof je, maar volgend jaar nemen we een woordenboek mee."
Ze stond frisje schoorvoetend toe, maar het kon mij niet helpen - zij won het potje.

De volgende dag, in de auto, zei ik: "Wat is er nou vreemd aan 'een frisje'? Wat wil je drinken? Doe mij maar een frisje."
"Zit je daar nou nog stééds mee?" zei H. "Ik heb het toch goedgekeurd?"
"Ja, maar wel alsof dat een ontzettende gunst was," zei ik. En zo ontstond er weer een discussie over het frisje.
Volgend jaar nemen we alleen Rummikub mee.

Kersen

2010-06-09T19:57:00.000+02:00

We waren in een streek waar heel veel fruit werd verbouwd, vooral kersen. Overal stonden kersenbomen. Er groeiden daar zoveel kersen dat de vogelpoep op ons campingtafeltje roze was in plaats van wit.
"Moet je kijken, wat prachtig," zei ik tegen H., toen we langs een knalvolle kersenboom liepen.
"Ja, die heb je in Nederland niet veel, he?"
"Nou, er is een nieuwslezeres..." begon ik.
"Ja, wat is daarmee?" vroeg H. Ze dacht dat ik een verhaal ging vertellen over een nieuwslezeres met allemaal kersenbomen in haar achtertuin, of zoiets. Maar ik zei: "... en die heet Astrid Kersseboom."
Ze vond het jammer dat ik dat zei - ze had liever een verhaal gehoord over een nieuwslezeres met allemaal kersenbomen in haar achtertuin.
Moreller, zo heten kersen in het Noors. Overal stonden bordjes langs de weg met "Moreller" erop - die kon je daar dan kopen. Soms had diegene er ook nog twee kersen bij getekend. Aan elkaar natuurlijk, want op plaatjes zitten kersen altijd met zijn tweeën aan elkaar. In het echt valt dat soms tegen.
Onze buurvrouw op de camping had ook een paar moreller geproefd. Ik ving tenminste iets op van het gesprek daarover met haar man:
"En?" vroeg de buurman.
De buurvrouw begon de vruchten uitgebreid te beschrijven: "Ze zijn donkerrood en sommigen zaten met hun steeltjes aan elkaar vast," zei ze. "Ze zijn best lekker, maar er zitten wel kleine pitjes in."
"Waren het niet gewoon kersen?" vroeg de buurman.
"Ehm..." zei de buurvrouw. Ze was even vijf tellen stil. Toen zei ze: "Dat zou heel goed kunnen."

Maandag

2010-04-12T19:56:00.000+02:00

Het was maandag en het was twaalf uur.
De sirene ging.
"Tsja," zei een kleuter, "het is weer de eerste maandag van de week."

Zingen

2010-04-11T19:54:00.000+02:00

We waren op visite en ik moest vertellen over het zingen. Dat ik de kinderen paasliedjes moest aanleren, terwijl ik helemaal niet kan zingen. Dat ik al heel vaak van kinderen te horen heb gekregen dat "het altijd zo grappig klinkt" als ik zing, of dat ze "altijd in de war raken als meester meezingt".
Maar dat is nog niet eens het ergste. Nu met die paasliedjes zongen de kinderen helemaal niet meer - ze keken me alleen maar met open mond aan en vergaten zelf te zingen. Ze konden niet geloven wat ze hoorden.
Dat vertelde ik dus en ik zei dat ik blij was dat alles tegenwoordig ook gewoon op cd stond. Dat ik die vanaf nu gewoon aanzette en zelf mijn mond maar hield.
Op de terugweg in de auto floot ik mee met Christina Aguilera. H. reed en zei dat ik wel heel mooi kon fluiten.
Ze vroeg of ik de auto even wilde inparkeren.
"Probeer het eerst zelf maar," zei ik. Ik beloofde dat ik niet zou lachen.
Het inparkeren mislukte jammerlijk, tot twee keer toe, maar ik had niet gelachen. Ik zei alleen maar: "Wat ik heb met zingen, dat heb jij met inparkeren - je kunt het gewoon niet, je hebt er geen gevoel voor."
We wisselden van plaats en ik parkeerde de auto in.
"Wat kun jij goed inparkeren," zei ze.
"Wat kun jij mooi zingen," zei ik.

Kerstdiner

2010-04-09T19:49:00.000+02:00

Tussen het nagerecht en het kopje thee vertelde mijn pake over zijn vader - mijn overgrootvader. "Het was een zwijgzame, geduldige man."
Toen mijn pake tien jaar was, had hij samen met zijn vrienden een rietje achterin een kikker gestopt en hem opgeblazen - als een ballon. Wat ze tegenwoordig met een strijker doen, zeg maar.
Mijn pake kwam thuis en vertelde trots over zijn kwajongsstreek.
"Dat mag je nooit meer doen, Willem!" had zijn moeder boos geroepen. Zijn vader zei er niks van, ook niet toen ze gingen eten. Er werd die dag niet gesproken onder het eten. Pas na de griesmeelpap zei zijn vader iets.
"Zeg, waar was dat met die kikker?"
Samen liepen ze er naartoe. Hij lag nog in de sloot, helemaal opgeblazen. Mijn pake moest hem uit de sloot pakken en vasthouden.
"Kijk nou eens goed. Hij kan helemaal niks meer." Kleine Willem zag het.
"Hoe zou je het vinden als ik dat bij jou deed?"
"Niet zo leuk, heit," zei kleine Willem.
Hierna heeft hij nooit meer zoiets gedaan. Zo werd dat vroeger opgelost.
Er kwamen nog veel meer verhalen - over de rat in de griesmeelpap van de melkboer en over zijn kruidenierswinkel. Mijn pake heeft ze allemaal in een groot schrift opgeschreven en als zijn autobiografie binnenkort klaar is, mag ik het uittypen en er een mooi boekje van maken. Misschien wel met de titel: Waar was dat met die kikker? Maar dat moet ik nog even met mijn pake overleggen.

Zeker geen aardbei

2010-03-10T19:50:00.000+01:00

Ik was weer door A. uitgenodigd om te komen eten. Ze had een ovenschotel gemaakt, maar ze was zelf niet zo tevreden over de mate waarin die gelukt was.
"Hij is veel te droog," zei ze een paar keer, en ik zag dat ze nadacht over hoe ze dit recept kon verbeteren. Ik vond het prima te eten, vooral de gedroogde tomaatjes die erin zaten waren lekker. Toen we uitgegeten waren, prikte ik snel nog wat van die tomaatjes uit de pan.
"Hee!" riep ze. "Niet doen!" Ze wilde er de volgende dag nog van eten, ook al was het te droog.
Tijdens het toetje hadden we een discussie over Flipje van de Betuwe. Ze dacht dat hij een aardbei was, terwijl je duidelijk kunt zien dat het een framboos is. Of heel misschien bestaat hij uit een paar bessen, maar zeker geen aardbei.
Na het eten keken we Simon, die was ervoor. Zij had hem al gezien, maar ik nog niet. De film was beter dan ik had verwacht. Er werd wel veel in gescholden, maar ja, zo was Simon. Hij had twee tumoren in zijn hoofd. Niet dat hij daarom zoveel schold, maar hij had ze wel, en ze groeiden naar elkaar toe. Een arts zei dat hij het niet aandurfde om hem te opereren. Simon zei: "Heeft u dan geen collega met wat meer gevoel voor tumor?"
A. vond de film ook wel goed, maar soms wat vrouwonvriendelijk. Maar zij vindt elke film waar een tiet in voorkomt vrouwonvriendelijk.
Ze viel halverwege de film in slaap, onder haar dekentje op de bank. Ik keek natuurlijk gewoon verder. Vlak voor het einde werd ze weer wakker.
"Is hij al dood?" vroeg ze slaperig.
"Dood?" zei ik. "Gaat hij dood?"
Dat wist ik heus wel, maar ze knikte. "Ja, hij gaat dood. Denk je dat je dan ook moet huilen?"
"Dat hangt er vanaf hoe zielig ze het brengen," zei ik, maar eerlijk gezegd was Zwelgje de laatste film waar ik om gehuild heb.

Potje

2010-01-09T19:47:00.000+01:00

Ik vroeg aan H. of ze mijn haar wilde knippen - ik vond dat ze dat moest leren.
"Waarom moet ik dat leren?" vroeg ze.
"Omdat een kapper duur is en te hoog opgeleid voor mijn kapsel. Het kan prima door een doe-het-zelver gedaan worden."
Ik zei dat je ook niet een klusjesman inhuurt om een schilderijtje recht te hangen. Of Vincent van Gogh voor de kozijnen.
Ze twijfelde.
"Elke keer dat jij mij knipt doen we 15 euro in een potje en over een tijdje doen we daar iets leuks voor."
"Okee," zei ze. "Maar nu nog niet - het zit nu nog leuk."